En zo zou het een nooit meer het ander zijn

2017

Koning Amorius, teleurgesteld in de liefde, gaat op zoek naar troost bij een scharrel — het startpunt van een pastiche waarin de spot wordt gedreven met mannen en hun vrouwbeeld. Maar aan het eind van de eerste akte grijpt het publiek in: in een brief worden de spelers op de vingers getikt voor de clichématige en seksistische toon van het stuk, en volgt een reeks suggesties voor een beter vervolg. De spelers pakken die suggesties op — maar de voorstelling ontspoort steeds opnieuw. Zo verschijnt in het tweede bedrijf een Hamlet-parodie waarin Prins Amorius worstelt met zijn eigen mannelijkheid, gevolgd door een derde akte waarin zelfs de komst van God en de Oermoeder het tij niet kunnen keren. Het lukt blijkbaar niet om binnen de oude narratieve vormen tot een inhoudelijk bevredigend einde te komen. In de vierde akte wordt alle ironie losgelaten. Vier stemmen vertolken het bewustzijn van één man, in een kakofonie van zelfverwijt en frustratie — de man neemt afscheid van zichzelf, en alles waarmee hij het ene altijd van het andere heeft gescheiden.

Vincent schreef En zo zou het een nooit meer het ander zijn in opdracht van Orkater en het stuk vormde de basis voor de voorstelling De Vrouw van Lars Doberman, die op 14 september 2018 in première ging. De tekst werd in 2020 geselecteerd voor Verse Tekst 2020. In 2021 speelden studenten van de Amsterdamse Toneelschool en Kleinkunstacademie het stuk in regie van Maria Kraakman.

Bestel En zo zou het een nooit meer het ander zijn via De Nieuwe Toneelbibliotheek

““…en zo wordt mijn verontwaardiging over vorm en inhoud gespiegeld in deze briljante vondst van Van der Valk en daarna vakkundig voor zijn eigenlijke onderwerp ingezet: uitzoeken of er voor mannen wat man-vrouw relaties betreft eigenlijk alleen maar zelfkritiek mogelijk is.

Theaterkrant